Tunapenda kuamini kuwa siku moja tutaamka na kila kitu kikiwa sawa. Hofu itakuwa imekwisha, pesa itakuwa imetosha, ujasiri utakuwa umejaa kifuani, na hapo ndipo tutaanza kuishi kweli. Lakini ukweli ni kwamba siku hiyo ya ukamilifu haiji. Saa inasonga, kalenda inabadilika, na fursa hazina subira. Hii si kwa sababu dunia ni katili, bali kwa sababu maisha yenyewe ni mwalimu, na darasa lake haliko kwenye kusubiri, liko kwenye kutenda.
Huhitaji kuwa mkamilifu ili uanze, unahitaji kuanza ili ukamilike. Ujasiri sio kutokuwa na mashaka, bali ni kusema “nitaenda tu” licha ya mashaka hayo. Angalia nyuma, ni mara ngapi ulifanya kitu ulipokuwa na hofu na kikafanikiwa? Kila hatua uliyowahi kupiga ukiwa na wasiwasi ndiyo iliyokujenga kuwa wewe wa leo. Utayari hauji kama zawadi kabla ya safari, unazaliwa katikati ya safari, jasho linapokutoka na moyo ukidunda kwa nguvu.
Basi leo, anza na ulichonacho. Kwa sauti inayotetemeka, kwa mikono inayofanya kazi, kwa imani ndogo uliyonayo. Andika sentensi moja, piga simu moja, jifunze kitu kimoja kipya. Maisha yatakupa nafasi si kwa sababu uko tayari, bali utakuwa tayari kwa sababu ulikubali kujipa nafasi. Usisubiri dhoruba itulie, inuka ukacheze mvua inapoanguka. Njia itajitengeneza unapotembea.
