Tunajifunza mapema kuwa wakosoaji wazuri wa wenyewe. Tunakumbuka makosa ya jana kuliko mafanikio ya leo, tunalinganisha hatua zetu za polepole na picha zinazong’aa za watu wengine, na tunajilazimisha kuendelea hata mwili ukisema “nimechoka”.
Sauti ile ya ndani inakuwa kali, isiyochoka, na bila kujua tunaanza kuamini kwamba upendo na huruma ni vitu vya kuwapa wengine tu, si sisi.
Kuwa mkarimu haimaanishi kujipuuza au kukwepa uwajibikaji, inamaanisha kubadilisha lugha unayoitumia ndani. Jifunze kusema “nimejaribu” badala ya “sitoshi”, jiruhusu kupumzika bila kujihisi una hatia, na weka mipaka kama ishara ya kujiheshimu, si ubinafsi. Maendeleo si mstari mnyoofu, ni hatua ndogo zinazorudiwa kwa subira.
Leo weka mkono kifuani na shukuru kwa yote uliyoyabeba, kwa akili iliyopambana, kwa moyo uliovumilia. Kesho hutakuwa mkamilifu, lakini utakuwa umejijengea nyumba salama ndani yako mwenyewe.
